Eksperci

Andrea Bartoli

Andrea Bartoli– Dziekan Szkoły Dyplomacji i Stosunków Międzynarodowych w Seton Hall University, ekspert w dziedzinie rozwiązywania konfliktów międzynarodowych, zakładał i kierował centrami badawczymi na George Mason University i na uniwersytecie Columbia. Od ponad dwóch dekad zaangażowany w działalność dyplomatyczną i pokojową na całym świecie, współpracował z Organizacją Narodów Zjednoczonych, Bankiem Światowym, Departamentem Stanu USA nad zagadnieniami dotyczącymi religii z polityką zagraniczną. Uczestniczył w wielu misjach pokojowych, m.in. w Mozambiku (1990–1992), Gwatemali (1995), Algierii (1995), Kosowie (1998), Burundi (1999-2000), Demokratycznej Republice Konga (1996-obecnie) oraz Casamance (1994-obecnie). Wykładał na wiodących uniwersytetach we Włoszech i Stanach Zjednoczonych a także współpracował z rządami Norwegii, Timoru Wschodniego, Portugalii, Szwecji, Polski oraz Szwajcarii. Wydał m.in. „Peacemaking: From Practice to Theory” (2011) i „Negotiating Peace” (2013).

Daniel Philpott

Daniel Philpott – Profesor Nauk Politycznych i dyrektor Center for Civil and Human Rights uniwersytetu Notre Dame, USA. Autorytet w dziedzinie religii i polityki globalnej, pojednania, stosunków międzynarodowych, sprawiedliwości czasów przemian i procesów pokojowych. Łączy działalność naukową z zaangażowaniem na rzecz pokoju w ogarniętych konfliktem regionach Azji i Afryki. Interesuje się stosunkami międzynarodowymi, filozofią polityczną, związkami religii ze światową polityką. Ostatnio wydał „God’s Century: Resurgent Religion and Global Politics” (2011) oraz „Just and Unjust Peace: An Ethic of Political Reconciliation” (2012) ), które swoje teologiczne i filozoficzne korzenie mają w etyce pojednania oferującej praktyczne wskazówki postępowania w sytuacji, gdy dane państwo musi poradzić sobie z autorytarną przeszłością, wojną domową albo ludobójstwem. Podobne tematy porusza też zredagowana przez prof. Philpotta ksiązka pt. The Politics of Past Evil: Religion, Reconciliation, and Transitional Justice (2006), podczas gdy jego pierwsze dzieło pt. Revolutions in Sovereignty: How Ideas Shaped Modern International Relations (2001) jest historyczną analizą na temat tego jak rozmaite wizje sprawiedliwości oraz legalnej władzy wpłynęły na obecny kształt światowego systemu niepodległych państw.

Jan Kubik

Jan Kubik– Kierownik Instytutu Nauk Politycznych Rutgers University w New Brunswick (USA). Prowadzi także wykłady gościnne w ramach Centre for Social Studies pod auspicjami PAN. Jest autorem wielu artykułów i publikacji a także dwóch nagradzanych książek The Power of Symbols against the Symbols of Power. The Rise of Solidarity and the Fall of State Socialism in Poland (Władza symboli przeciwko symbolom władzy. Powstanie Solidarności i upadek socjalizmu państwowego w Polsce) oraz (z Grzegorzem Ekiertem) Rebellious Civil Society: Popular Protest and Democratic Consolidation in Poland, 1989-1993 (Rebelianckie społeczeństwo obywatelskie: Protesty społeczne i demokratyczne przemiany w Polsce, 1989-1993). Jest uznanym ekspertem w dziedzinie transformacji postkominustycznej, zaś zainteresowania badawcze prof. Kubika obejmują ruchy społeczne, politykę sprzeciwu, politykę komunistyczną i postkomunistyczną oraz politykę pamięci. Jego najnowsza książka Twenty Years After Communism: The Politics of Memory and Commemoration (Dwadzieścia lat po komunizmie: Polityka pamięci i upamiętnienia) zredagowana wraz z Michaelem Bernhardem ukaże się nakładem wydawnictwa Oxford University Press w lipcu 2014.

Jacek Kopcinski

Jacek Kopciński – historyk literatury i krytyk teatralny, redaktor naczelny miesięcznika „”Teatr”". Profesor Instytutu Badań Literackich PAN, gdzie prowadzi Ośrodek Badań nad Polskim Dramatem Współczesnym. Na Uniwersytecie im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie kieruje Katedrą Badań nad Teatrem i Filmem. Zajmuje się historią teatru polskiego i europejskiego, a także teorią i historią dramatu. Opublikował podstawowe monografie dotyczące twórczości dramaturgicznej Mirona Białoszewskiego („Gramatyka i mistyka” 1997) i Zbigniewa Herberta („Nasłuchiwanie” 2008).

Zdzisław Krasnodębski

Zdzisław Krasnodębski – socjolog, filozof społeczny, w latach ’80 działacz „Solidarności”. Wykładał socjologię teoretyczną i filozofię społeczną na uniwersytetach w Niemczech i Stanach Zjednoczonych, profesor Uniwersytetu w Bremie oraz na Akademii „Ignatianum” w Krakowie. Znawca myśli niemieckiej (Webera, Plessnera, Kosellecka, Habermasa). Od początku polskiej transformacji aktywnie zaangażowany w życie publiczne. Opublikował m.in.: „Rozumienie ludzkiego zachowania” (1986), „Upadek idei postępu” (1991), „Demokracja peryferii” (2003) i „Już nie przeszkadza” (2010).

Ireneusz Krzemiński

Ireneusz Krzemiński - profesor w Instytucie Socjologii UW. W latach ’70 i ’80 zaangażowany w opozycję demokratyczną, w czasach „Solidarności” uprawiał „gorącą socjologię”, której wynikiem był unikalny portret społeczeństwa: „Polacy – jesień 1980″. Zajmuje się interakcjonizmem symbolicznym, socjologią ruchów społecznych, antysemityzmem. Dziedzictwu „Solidarności” poświęcił dwie ostatnie książki: „Solidarność. Doświadczenie i pamięć” (2010) oraz „Solidarność. Niespełniony projekt polskiej demokracji” (2014) – podsumowanie ponad trzech dekad badań.

Czesław Porębski

Czesław Porębski – filozof, prawnik, profesor nauk humanistycznych, wykładowca Instytutu Europeistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Wyższej Szkoły Europejskiej im. ks. Józefa Tischnera w Krakowie. Był prorektorem Międzynarodowej Akademii Filozofii w Liechtensteinie, obecnie kieruje Katedrą Filozofii Europejskiej w Instytucie Europeistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Wykładał w Europie i Ameryce. Zajmuje się filozofią społeczną, teorią wartości i etyką. Autor takich książek, jak „Polish Value Theory” (1996) oraz „Umowa społeczna. Renesans idei” (1999).

Zbigniew Stawrowski

Zbigniew Stawrowski – filozof. Profesor w Instytucie Politologii UKSW oraz Instytucie Studiów Politycznych PAN. Wykładowca Collegium Civitas. W latach 1982-1990 uczeń i asystent ks. prof. Józefa Tischnera. Założyciel i dyrektor Instytutu Myśli Józefa Tischnera w Krakowie. Główne zainteresowania naukowe: filozofia polityki i prawa, teologia i demonologia polityczna. Wydał: „Prawo naturalne a ład polityczny” (2006), „Niemoralna demokracja”" i „Solidarność znaczy więź” (2010), która uczyniła z niego najbardziej konsekwentnego obrońcę duchowej wizji solidarności.

fot. Jakub Szymczuk/Gość Niedzielny

Gerald J. Beyer

Gerald J. Beyer – filozof, etyk, wykładowca Villanova University. Studiował na Georgetown University, Uniwersytecie Jagiellońskim i Papieskiej Akademii Teologicznej. Główne pola zainteresowań: katolicka nauka społeczna, sekularyzacja, etyka polityki. Pod wpływem ks. Józefa Tischnera zajął się doświadczeniem „Solidarności”. Wydał „Recovering Solidarity: Lessons from Poland’s Unfinished Revolution” (2010), w której przedstawia Solidarność jako wciąż niezrealizowaną ideę dla świata.

Sebastian Duda – filozof, teolog, publicysta. Ukończył filozofię na Uniwersytecie Warszawskim oraz religioznawstwo i teologię na Katolickim Uniwersytecie w Lowanium. Specjalizuje się w biblistyce, myśli św. Pawła, a także współczesnej humanistyce francuskiej (Derrida, Girard). Wykładowca w Instytucie Badań Literackich PAN. Był redaktorem „Przeglądu Powszechnego”, od 2013 r. członek redakcji WIĘZI.

Mateusz Fałkowski – socjolog. Ostatnio opublikował monografię podziemnego wydawnictwa CDN „Biznes patriotyczny”. Zajmuje się filozofią wartości, socjologią historyczną i socjologią gospodarki. W Collegium Civitas razem z Pawłem Sowińskim prowadzi grupę badawczą „Solidarność – nowe podejście do analizy ruchu społecznego”.

Dariusz Gawin

Dariusz Gawin – historyk idei, filozof, zastępca dyrektora Muzeum Powstania Warszawskiego, redaktor „Teologii Politycznej”, kierownik Zakładu Społeczeństwa Obywatelskiego IFiS PAN. Członek Kolegium Historyczno-Programowego Europejskiego Centrum Solidarności w Gdańsku. Wydał m.in. „Lekcja sierpnia. Dziedzictwo Solidarności po dwudziestu latach” (2002), a także „Blask i gorycz wolności. Eseje o polskim doświadczeniu wolności” oraz ostatnio „Wielki zwrot. Ewolucja lewicy i odrodzenie idei społeczeństwa obywatelskiego 1956-1976″.

Paweł Kuczyński

Paweł Kuczyński - socjolog, w latach ’80 działacz opozycji, uczestnik klasycznych badań „Solidarności” przeprowadzonych przez Alaina Touraina i Jana Strzeleckiego, współautor książki „Solidarność: analiza ruchu społecznego 1980-1981″. Współzałożyciel i menedżer firm badawczych opinii i rynku. Wykładał w Instytucie Socjologii UW i wyższych szkołach menedżerskich. Stypendysta CNRS w Paryżu i Harvard Business School w Bostonie. Specjalizuje się w konsultacjach społecznych, związanych z inwestycjami infrastrukturalnymi. Kieruje Zespołem Analiz Ruchów Społecznych.

Marta Kwaśnicka – historyk kultury, wykładowca Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Katedrze Dziejów Kultury i Wychowania. Wydała „Wtórną kolonizację” (2010), książkę o wpływie teologii na życie społeczne redukcji paragwajskich, oraz „Niedokończoną dyskusję”" dotyczącą intelektualnej polemiki między Iwanem Gagarinem i Aleksym Chomiakowem. Prowadzi popularnego „bloga o kulturze”: kwasnicka.kresy.pl.

Paweł Rojek

Paweł Rojek - filozof, socjolog, doktor filozofii. Redaktor naczelny kwartalnika Klubu Jagiellońskiego „Pressje”. Autor „Semiotyki solidarności” (2009), książki, która była zapowiedzią powrotu zainteresowań „Solidarnością” w Polsce. Tłumacz rosyjskiej literatury filozoficznej. Wykłada na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie.

Marek Rymsza 2

Marek Rymsza - doktor socjologii, adiunkt w Instytucie Stosowanych Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego. Współpracuje z Instytutem Spraw Publicznych jako ekspert i redaktor naczelny kwartalnika „Trzeci Sektor”. Członek redakcji WIĘZI. Specjalizuje się w zagadnieniach polityki społecznej i społeczeństwa obywatelskiego.

Elzbieta_Cizewska-kopia

Elżbieta Ciżewska-Martyńska - socjolog i historyk idei, adiunkt w Katedrze Historii Idei i Antropologii Kulturowej. Zajmuje się m.in. historią polskiej myśli politycznej XIX i XX wieku, tradycją republikańską dawniej i obecnie oraz teoriami ruchów społecznych. Jest laureatką Nagrody Prezesa Rady Ministrów za wyróżnioną rozprawę doktorską w roku 2010, II nagrody w konkursie Narodowego Centrum Kultury na najlepszą pracę doktorską z dziedziny nauk o kulturze (2009). Otrzymała też wyróżnienie w konkursie na najlepszą pracę doktorską pod patronatem Prezydenta RP „Polskie Wyzwania: Państwo, Tożsamość, Rozwój” (2011) oraz nominację do nagrody im. Profesora Tomasza Strzembosza za książkę Filozofia publiczna Solidarności (2010). Współpracuje z różnymi instytucjami kultury i organizacjami pozarządowymi. Pilotowała pierwszą fazę projektu „Skarb Solidarności”.